راهنمای تخصصی کاربرد فلدسپات در سندبلاست

معرفی فلدسپات و ویژگی های معدنی آن

فلدسپات (Feldspar) نام یک گروه از کانی های سیلیکاتی قابی (تکتوسیلیکات ها) است که فراوان ترین گروه کانی های سازندهٔ سنگ در پوستهٔ زمین به شمار می آیند. برآوردهای زمین شناسی نشان می دهد که بخش بزرگی از حجم پوستهٔ بیرونی زمین را کانی های این گروه تشکیل می دهند و همین گستردگی، یکی از دلایل اصلی عرضهٔ تجاری فلدسپات در بازارهای جهانی است. فلدسپات ها در ساختار بلوری خود چارچوبی سه بعدی از تتراهدرهای سیلیسیم و آلومینیم دارند که کاتیون هایی نظیر پتاسیم، سدیم و کلسیم در فضای میان آن قرار می گیرند.

از منظر کانی شناسی، فلدسپات به دو خانوادهٔ بزرگ آلکالی فلدسپار (شامل ارتوکلاز، میکروکلین و سانیدین با فرمول کلی KAlSi3O8) و پلاژیوکلاز (شامل آلبیت NaAlSi3O8 تا آنورتایت CaAl2Si2O8) تقسیم می شود. ترکیب شیمیایی و درصد اکسیدهای قلیایی در هر یک از این دو گروه، کاربرد نهایی فلدسپات را در صنایع تعیین می کند؛ فلدسپات های پتاسیمی به دلیل رفتار شیمیایی و گسترهٔ ذوب مناسب، در صنایع شیشه و سرامیک جایگاه ویژه ای دارند.

ویژگی های فیزیکی فلدسپات بر اساس داده های کانی شناسی استاندارد عبارت اند از: سختی در حدود ۶ تا ۶٫۵ در مقیاس موس، چگالی نسبی تقریباً ۲٫۵ تا ۲٫۸، دو رخ در زاویهٔ نزدیک به ۹۰ درجه و جلای شیشه ای تا صدفی. رنگ آن در حالت خلوص بالا سفید، کرم یا صورتی کم رنگ است. این مجموعه ویژگی هاست که فلدسپات را هم به یک مادهٔ اولیهٔ استراتژیک برای صنایع شیشه، کاشی، سرامیک و لعاب تبدیل کرده و هم به یک سایندهٔ متوسط و کارآمد برای دسته ای از کاربردهای سندبلاست.

در ایران، ذخایر فلدسپات در چندین منطقهٔ سنگی شناخته شده اند و واحدهای فرآوری متعددی در زمینهٔ خردایش، دانه بندی و کنترل کیفی این ماده فعالیت می کنند. پروژهٔ کانی سنگ امیران یکی از تولیدکنندگان مواد معدنی است که فلدسپات را در بازهٔ دانه بندی ۱۰ تا ۴۵۰ مش و با هدف کاربرد در شیشه، کاشی، محصولات سرامیکی و لعاب عرضه می کند. علاوه بر این مادهٔ معدنی، دسته ای از محصولات دیگر نیز در این پروژه تولید می شوند؛ برای نمونه می توانید کاربرد تخصصی اکسید لیمونیت (گل ماش) در بتن را در مقالهٔ مرتبط با آن مطالعه کنید.

در ادامهٔ این راهنما، پس از مرور ساختار و دسته بندی فلدسپات، به منطق کاربرد آن در سندبلاست، مقایسه با سایر ساینده ها، نقش ابعاد مش، کاربردهای اصلی صنعت و در نهایت نکات ایمنی و معیارهای خرید خواهیم پرداخت.

ساختار شیمیایی و دسته بندی فلدسپات ها

ساختار شیمیایی فلدسپات بر پایهٔ شبکه ای سه بعدی از تتراهدرهای SiO4 و AlO4 شکل می گیرد که در آن جایگاه های شبکه ای به طور متناوب با سیلیسیم و آلومینیم اشغال می شوند و بار منفی حاصل از این جایگزینی توسط کاتیون های تک ظرفیتی K+ و Na+ یا دوظرفیتی Ca2+ خنثی می گردد. این معماری، فلدسپات را در گروه تکتوسیلیکات ها (سیلیکات های قابی) قرار می دهد و انحلال پذیری پایین، پایداری حرارتی مناسب و رفتار شیشه ساز خوب آن را توجیه می کند.

در دسته بندی کانی شناسی، فلدسپات ها به دو سری اصلی تقسیم می شوند: سری آلکالی فلدسپار که شامل ارتوکلاز، میکروکلین و سانیدین با فرمول KAlSi3O8 است و سری پلاژیوکلاز که محلول جامدی از آلبیت (NaAlSi3O8) تا آنورتایت (CaAl2Si2O8) را در بر می گیرد. میان این دو سری، ترکیب های میانی و کانی های واسطی مانند الیگوکلاز، لابرادوریت و آندزین نیز وجود دارند. نوع و میزان کاتیون قلیایی، دمای ذوب، گرانروی مذاب و ضریب انبساط حرارتی فلدسپات را تحت تأثیر قرار می دهد؛ به همین دلیل در صنایع شیشه و سرامیک، انتخاب بین فلدسپات سدیک و پتاسیک یک تصمیم فرمولاسیونی است.

یکی از مهم ترین شاخص های کیفی فلدسپات، میزان اکسید آهن (Fe2O3) و سایر ناخالصی های رنگی در آن است. در تولید شیشهٔ شفاف، کاشی های روشن و لعاب های سفید، حتی درصدهای کوچک از اکسید آهن نیز می تواند رنگ مایل به زرد یا سبز محصول نهایی را به همراه داشته باشد. به همین دلیل، کنترل کیفی فلدسپات معمولاً با آنالیز دقیق شیمیایی همراه است. روش های رایج در این زمینه شامل فلورسانس پرتو ایکس (XRF)، پراش پرتو ایکس (XRD) و روش های کلاسیک تیتراسیون و رنگیمتری است که هر یک اطلاعات مکملی دربارهٔ ترکیب اکسیدی، فازهای بلوری و توزیع دانه بندی ارائه می کنند.

برای متخصصان و خریداران صنعتی، دسترسی به کاتالوگ فنی و برگهٔ آنالیز معتبر، پیش نیاز اصلی ارزیابی فلدسپات است. در همین زمینه، راهنمای دریافت کاتالوگ فنی و آنالیز تخصصی سیلیس را می توانید به عنوان الگویی برای نحوه ارائهٔ داده های فنی و کنترل کیفیت مواد معدنی مطالعه کنید. در پروژهٔ کانی سنگ امیران نیز فلدسپات با بازهٔ دانه بندی ۱۰ تا ۴۵۰ مش و کاربری شیشه، کاشی، سرامیک و لعاب عرضه می شود.

در فصل بعد، ارتباط میان این ویژگی های ساختاری و رفتار فلدسپات در عملیات سندبلاست و پرداخت سطح را بررسی خواهیم کرد.

کاربرد فلدسپات در سندبلاست: چرا و چگونه؟

سندبلاست (Sandblasting) یا پاشش ساینده، فرآیندی است که در آن ذرات ساینده با فشار هوا یا آب به سطح قطعه پرتاب می شوند تا اهداف مختلفی نظیر زدودن زنگ آهن، رنگ، اکسیدها، پوستهٔ ریخته گری، قالب های فرسوده، چربی ها و آلودگی های سطحی محقق شود. علاوه بر تمیزکاری، سندبلاست برای ایجاد زبری کنترل شده، مات کردن شیشه، تخریب سطحی کنترل شده پیش از رنگ آمیزی و پوشش دهی و نیز صاف کاری قطعات حساس کاربرد دارد.

فلدسپات با سختی حدود ۶ تا ۶٫۵ در مقیاس موس، در ردیف ساینده های متوسط جای می گیرد. این سختی برای تمیزکاری سطوح فولادی نرم، آلومینیوم، قطعات برنجی، قطعات دقیق و حساس، سنگ های ساختمانی و شیشه کافی است، بدون این که به زیرلایه آسیب مکانیکی عمیق وارد کند. علاوه بر این، فلدسپات به دلیل داشتن دو رخ تقریباً عمود بر هم، هنگام برخورد خرد شده و لبه های تازه و تیز ایجاد می کند؛ این خاصیت باعث می شود ذرات در طول فرآیند تازگی برشی خود را تا حدی حفظ کنند.

از دیگر دلایل کاربرد فلدسپات در سندبلاست می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• چگالی نسبتاً پایین که انرژی جنبشی هر ذره را کم کرده و آسیب به قطعات ظریف را کاهش می دهد.
• جلای شیشه ای و شیمیای خنثی که خطر واکنش با فلز پایه را محدود می کند.
• رنگ روشن که امکان کنترل بصری سطح کار و تشخیص پوشش ساینده روی قطعه را آسان می سازد.
• هزینهٔ نسبتاً مناسب در مقایسه با ساینده های مصنوعی و قابلیت عرضه در دانه بندی های متنوع.

مهم ترین حوزه های کاربرد سندبلاست با فلدسپات شامل صنایع خودروسازی (تمیزکاری قطعات موتور و قالب ها)، صنعت قطعه سازی دقیق، مات سازی و حکاکی شیشه، تمیزکاری سطوح چوبی و سنگی، آماده سازی سطح پیش از رنگ و روکش و نگهداری ابزار صنعتی است. باید توجه داشت که فلدسپات یک سایندهٔ تهاجمی کم تا متوسط است و برای جرم زدایی سنگین قطعات فولادی کلفت یا برشکاری، ساینده های سختی مانند گارنت یا اکسید آلومینیوم گزینه های منطقی تری هستند.

در فصل بعد، فلدسپات را با سایر ساینده های رایج مقایسه می کنیم تا جایگاه دقیق آن در سبد رسانه های ساینده روشن شود.

مقایسه فلدسپات با سایر ساینده های سندبلاست

انتخاب صحیح سایندهٔ سندبلاست ارتباط مستقیمی با جنس قطعه، شدت آلودگی، سرعت موردنظر و تجهیزات در دسترس دارد. در این مقایسه، فلدسپات در نقطهٔ میزانی میان ساینده های نرم و ساینده های تهاجمی قرار می گیرد و شناخت این جایگاه به مهندسان فرآیند کمک می کند تا هزینه و کیفیت را بهینه کنند.

ریگ سیلیسی (شن سیلیسی) ارزان ترین و در دسترس ترین سایندهٔ سنتی است، اما در حین سندبلاست ذرات ریز سیلیس آزاد شده و خطر سیلیکوزیس شغلی را به شدت بالا می برد. فلدسپات هرچند از خانوادهٔ سیلیکات هاست، ساختار آن آزادسازی سیلیس بلوری آزاد را در همان سطح ریگ سیلیسی ایجاد نمی کند و گرد و غبار حاصل از آن، اگرچه همچنان نیازمند تجهیزات حفاظت تنفسی است، از منظر ایمنی شغلی گزینهٔ نسبتاً بهتری ارزیابی می شود.

گارنت با سختی حدود ۷٫۵ تا ۸ و چگالی بالاتر، برشگری قوی، بازیافت چندباره و گرد و غبار کم ارائه می دهد، اما قیمت آن بالاتر است. اکسید آلومینیوم با سختی نزدیک به ۹، برای عملیات تهاجمی، برشکاری و کنترل دقیق پروفایل زبری در کارخانه های رنگ و پوشش کاربرد دارد؛ فلدسپات نمی تواند جایگزین آن در این کاربردها شود. گلوله های شیشه ای (Glass Beads) کروی هستند و سطحی صیقلی بدون زبری ایجاد می کنند؛ مناسب برای قطعاتی که ظاهر نهایی مهم است. ساینده های نرمی مانند پوستهٔ گردو، جرم ذرت و بیکربنات سدیم برای تمیزکاری قطعات بسیار حساس، میراث فرهنگی، قطعات الکترونیکی و قطعات چوبی استفاده می شوند، در حالی که فلدسپات توانایی متوسطی در این طیف از خود نشان می دهد.

جدا از نوع کانی، دو پارامتر کلیدی در انتخاب ساینده وجود دارد: شکل ذره (زاویه دار، تیز یا کروی) و توزیع دانه بندی. ذرات زاویه دار فلدسپات برای زدودن پوسته ها و ایجاد زبری مناسب رنگ آمیزی عملکرد خوبی دارند، در حالی که ذرات ریزتر برای صاف سازی و مات سازی شیشه به کار می روند. ترکیب این دو پارامتر با تجهیزات (فشار کاری، قطر نازل، نوع تفنگ و سیستم بازیاب) تعیین می کند که آیا فلدسپات گزینهٔ درست این خط تولید است یا خیر.

در مجموع، فلدسپات زمانی بهترین انتخاب است که هدف، ترکیب «کاهش آسیب به قطعه» با «سرعت مناسب برداشت آلودگی» در دماهای کاری معمولی باشد و خط تولید بتواند از مزیت دانه بندی های متنوع آن بهره ببرد.

اهمیت ابعاد مش در سندبلاست با فلدسپات

یکی از مهم ترین مشخصه های هر سایندهٔ سندبلاست، دانه بندی آن است. در سیستم مش (Mesh)، عدد مش به تعداد روزنه ها در هر اینچ از سرند استاندارد اشاره دارد؛ هرچه عدد مش بزرگ تر باشد، ذرات ریزتر خواهند بود. به عنوان مثال، ذرات باقیمانده روی سرند ۱۰ مش تقریباً در محدودهٔ ۲ میلی متر و ذرات عبوری از ۴۵۰ مش در حد چند ده میکرون قرار می گیرند. بازهٔ ۱۰ تا ۴۵۰ مش که در محصول فلدسپات پروژهٔ کانی سنگ امیران ارائه می شود، تقاضای طیف گسترده ای از صنایع، از شیشه سازی و کاشی تا لعاب و پرداخت سطح، را پوشش می دهد.

در سندبلاست، انتخاب اندازهٔ ذره ارتباط مستقیمی با نتیجهٔ نهایی دارد. ذرات درشته تر (مثلاً در محدودهٔ مش های ۱۰ تا ۳۰) انرژی جنبشی بالاتری دارند، سرعت برداشت آلودگی و پوسته را بالا می برند و پروفایل زبری عمیق تری ایجاد می کنند؛ اما در عین حال، آسیب به قطعات نازک و حساس، خستگی سطح و کاهش بازده بازیافت را به همراه دارند.

ذرات میانی (حدود ۳۰ تا ۸۰ مش) رایج ترین گزینهٔ صنایع عمومی برای تمیزکاری قطعات فولادی، ریخته گری و آماده سازی سطح پیش از رنگ آمیزی هستند. تعادل میان قدرت برش و یکنواختی سطح در این محدوده بهینه است و تجهیزات استاندارد سندبلاست نیز معمولاً برای جریان دهی این ابعاد طراحی شده اند.

ذرات ریزتر (بالای ۱۰۰ مش تا چندصد مش) برای عملیاتی نظیر مات سازی شیشه، صاف کاری قطعات دقیق، تمیزکاری قالب های ظریف و پرداخت نهایی به کار می روند. در این محدوده، عمق نفوذ پایین است و سطحی یکنواخت و مات به دست می آید. در صنایع شیشه و لعاب نیز همین پودرهای ریز به عنوان مادهٔ اولیهٔ فلدسپاتی وارد فرمولاسیون می شوند و رفتار ذوب و گرانروی مذاب را تنظیم می کنند.

نکتهٔ حائز اهمیت این است که توزیع دانه بندی باید یکنواخت باشد؛ وجود ذرات خیلی درشت در یک شارژ سایندهٔ ریز می تواند خراش روی قطعهٔ نهایی ایجاد کند و وجود ذرات خیلی ریز در شارژ درشت، قدرت برشی و جریان داخل سیستم را کاهش می دهد. رطوبت، گرد و غبار و ناخالصی های سرندی نیز از دیگر پارامترهای کنترل کیفی هستند که تأثیر مستقیمی بر عملکرد سندبلاست و بروز رسوب در نازل و شلنگ دارند.

کاربردهای اصلی فلدسپات در شیشه، کاشی، سرامیک و لعاب

هرچند عنوان اصلی این راهنما، کاربرد فلدسپات در سندبلاست است، اما نمی توان از این مادهٔ معدنی سخن گفت بدون اشاره به چهار کاربرد اصلی آن: شیشه، کاشی، محصولات سرامیکی و لعاب. این کاربردها حجم بزرگی از تقاضای بازار فلدسپات در ایران و جهان را شکل می دهند و درک آن ها به مهندسان فرآیند کمک می کند تا منطق تولید بازهٔ گستردهٔ دانه بندی ۱۰ تا ۴۵۰ مش را بهتر درک کنند.

در صنعت شیشه، فلدسپات نقش کاهش دهندهٔ دمای ذوب و بهبوددهندهٔ خواص شیمیایی را ایفا می کند. اکسیدهای قلیایی موجود در فلدسپات، دمای گداز مخلوط شیشه را کاهش داده و مصرف انرژی کوره را پایین می آورند. آلومینای موجود در ساختار آن، مقاومت شیمیایی شیشه در برابر محیط های خورنده، آب و قلیاها را افزایش می دهد و از کدر شدن سطح محصولات شیشه ای جلوگیری می کند. به همین دلیل، فلدسپات در تولید شیشهٔ مسطح، شیشهٔ ظروف، شیشه های تزئینی و الکترونیکی کاربرد گسترده ای دارد.

در صنعت کاشی و سرامیک، فلدسپات یکی از اجزای اصلی بدنهٔ سرامیکی است. در حین پخت، فلدسپات ذوب شده و فاز مذابی تشکیل می دهد که سایر اجزا (رس، کوارتز و فیلرها) را به یکدیگر می چسباند و تخلخل بدنه را کاهش می دهد. نتیجه، افزایش چگالی، کاهش جذب آب و بهبود مقاومت مکانیکی و سایشی کاشی ها است. همچنین فلدسپات در حرارت، ضریب انبساط حرارتی بدنه را تنظیم می کند و از ترک خوردگی و تاب برداشتن کاشی در کوره جلوگیری می کند.

در صنعت لعاب، فلدسپات به عنوان منبع تأمین کنندهٔ اکسیدهای قلیایی و آلومینا عمل می کند. لعاب باید پس از پخت، سطحی صاف، براق و بدون عیوب ایجاد کند و همزمان ضریب انبساط حرارتی آن با بدنهٔ زیرین سازگار باشد تا از پوسته شدن و ترک خوردگی جلوگیری شود. فلدسپات با ترکیب اکسیدی مناسب، گرانروی مذاب لعاب را در محدودهٔ مطلوب نگه می دارد و براقی، سختی و مقاومت شیمیایی لعاب نهایی را بالا می برد.

جالب توجه است که ارتباط این چهار کاربرد با سندبلاست صرفاً از طریق دسته بندی محصول نیست: پودرهای ریز فلدسپات در فرآیند مات سازی و حکاکی شیشه نیز استفاده می شوند و همین که یک تولیدکننده، فلدسپات را تا ۴۵۰ مش با کنترل کیفی ارائه می کند، نشان از تخصص در فرآوری دانه بندی است که هم صنایع شیشه سازی و هم کارگاه های پرداخت سطح از آن بهره می برند.

ایمنی و محیط زیست در سندبلاست با فلدسپات

عملیات سندبلاست با هر نوع ساینده ای، ذاتاً با تولید گرد و غبار، پرتاب ذرات با سرعت بالا و سر و صدای شدید همراه است؛ سندبلاست با فلدسپات نیز از این قاعده مستثنی نیست. برخلاف تصور رایج، چون فلدسپات در دستهٔ سیلیکات ها قرار دارد، به هیچ وجه نباید خطرات تنفسی ناشی از آن را نادیده گرفت. خرد شدن ذرات در اثر برخورد، ذرات بسیار ریز قابل تنفس تولید می کند و حضور بلورهای سیلیس آزاد در برخی منابع فلدسپات نیز می تواند ریسک سیلیکوزیس را به دنبال داشته باشد.

اولین لایهٔ حفاظتی، کنترل منبع است. استفاده از کابین های سندبلاست بسته، اتاق های مکش دار و فیلترهای کیسه ای مناسب، آلودگی هوای محیط کارگاه را به حداقل می رساند. روش تر (پاشش ساینده همراه با آب یا بخار) نیز به شدت گرد و غبار را کاهش می دهد و برای قطعاتی که نمی توان آن ها را به اتاق بسته منتقل کرد، راهکار عملی است. در محیط های باز، توجه به جهت باد و استفاده از پرده ها و موانع نیز ضروری است.

لایهٔ دوم، تجهیزات حفاظت فردی است: ماسک تنفسی فیلتردار یا کلاه هوددار با تأمین هوای پرفشار، لباس کار محافظ، دستکش، کفش ایمنی و محافظ گوش. فشار کاری کمپرسور، وضعیت شلنگ ها، نازل و اتصالات باید پیش از هر شیفت بررسی شوند تا از افت ناگهانی فشار یا پارگی شلنگ جلوگیری شود. آموزش اپراتور، رعایت دستورالعمل های ایمنی کار با تجهیزات تحت فشار و وجود برنامهٔ واکنش اضطراری نیز الزامی است.

از منظر محیط زیست، سایندهٔ مصرف شده باید به درستی جمع آوری و دفع شود. فلدسپات مصرف شده همراه با زنگ آهن، رنگ و چربی به عنوان پسماند صنعتی شناخته می شود و ورود آن به محیط یا دفع غیراصولی آن قابل قبول نیست. بازیافت چندبارهٔ ساینده در سیستم های دربسته، علاوه بر کاهش هزینه، حجم پسماند را نیز کاهش می دهد. همچنین در کارگاه هایی که کیفیت سطح و سلامت اپراتورها در اولویت است، جایگزینی گام به گام ساینده های سنتی با رسانه های کنترل شده مانند فلدسپات دانه بندی شده می تواند بخشی از برنامهٔ ایمنی و بهداشت شغلی باشد.

در نهایت، مستندسازی فرآیند، ثبت پارامترها (فشار، نوع نازل، دانه بندی و مدت زمان عملیات) و ارزیابی دوره ای کیفیت هوای کارگاه، به حفظ سلامت نیروی کار و ثبات کیفیت محصولات کمک می کند.

راهنمای انتخاب و تأمین فلدسپات باکیفیت

خرید فلدسپات برای خط سندبلاست یا صنایع شیشه، کاشی و سرامیک، یک تصمیم فنی-تجاری است که باید بر اساس داده های مستند اتخاذ شود. نخستین معیار، تعیین نوع فلدسپات (سدیک یا پتاسیک) و میزان اکسیدهای قلیایی و آهن آن است. درخواست برگهٔ آنالیز (XRF) و کاتالوگ فنی از تأمین کننده، اولین گام است؛ بدون این داده ها، تطبیق محصول با فرمولاسیون شیشه، بدنهٔ سرامیکی یا لعاب ممکن نخواهد بود.

دومین معیار، دانه بندی و یکنواختی آن است. محصولی که در بازهٔ ۱۰ تا ۴۵۰ مش عرضه می شود، این امکان را فراهم می کند که هر مشتری، گریدی متناسب با نیاز خود انتخاب کند؛ اما این تنوع به معنای دقت در کنترل کیفی نیز هست. درخواست نمونه، بررسی سرندی نمونه در آزمایشگاه یا کارگاه و تطبیق نتایج با اعلام تأمین کننده، یک روش استاندارد ارزیابی است.

سومین معیار، رطوبت، بسته بندی و حمل است. رطوبت بالا باعث چسبیدن ذرات، گرفتگی نازل و افت کیفیت در شارژ سندبلاست می شود. بسته بندی مناسب (کیسه، پالت و پوشش ضد رطوبت) و حمل بدون آسیب، بخشی از تعهد کیفی تأمین کننده است. چهارمین معیار، توانایی تأمین مداوم و ثبات کیفیت در قراردادهای بلندمدت است که برای خطوط تولید پیوسته اهمیت حیاتی دارد.

در این مسیر، مطالعهٔ منابع تخصصی مانند راهنمای تخصصی انتخاب فلدسپات مناسب صنعت به شما کمک می کند تا دیدگاه جامع تری در مورد انتخاب این ماده داشته باشید. علاوه بر این، مشخصات فلدسپات عرضه شده در پروژهٔ کانی سنگ امیران — شامل بازهٔ ۱۰ تا ۴۵۰ مش و کاربردهای شیشه، کاشی، سرامیک و لعاب — در صفحهٔ محصول آن بررسی شده و می تواند به عنوان نقطهٔ شروع ارزیابی تأمین کننده به کار رود.

در نهایت، توجه داشته باشید که انتخاب درست فلدسپات، هم راندمان فرآیند را بالا می برد، هم دفعات تعویض ساینده و هزینه های جانبی آن را کاهش می دهد و هم سلامت اپراتورها و سازگاری محیط زیستی کارگاه را بهبود می بخشد.

رفرنس: پروژهٔ کانی سنگ امیران — تولید مواد معدنی، صفحهٔ محصول فلدسپات (بازهٔ دانه بندی ۱۰ تا ۴۵۰ مش).